Live teamdagen komen weer op gang!

Geplaatst op | Geef een reactie

De leukste vraag van het afgelopen jaar kwam van een leidinggevende, die me vroeg of ik speed-coaching wilde verzorgen op hun teamdag. Ze zouden elkaar na lange tijd weer live ontmoeten. De acht collega’s hadden wandel- en fietsafspraken met elkaar en als extraatje een speedcoachafspraak met mij.

De uitdaging voor mij was om in een goed gesprek tot de kern te komen, binnen de beschikbare tijd van 45 minuten per date. De binnenplaats van een Utrechts hotel was een perfecte locatie. Wat was dat leuk en fijn om te doen! Ik heb genoten. Acht keer met geheel onbekende mensen proberen naar de kern te gaan. Acht mooie ontmoetingen, met acht mooie mensen!

De positieve feedback na afloop deed me goed:
• “Met open houding en respect zijn we snel de diepte ingegaan, zonder elkaar te kennen en binnen de beperkte tijd had ik dat niet verwacht. De openheid van jou en je zeer toegankelijke manier van communiceren hebben hier zeker aan bijgedragen”
• “Wat het waardevol maakt is dat ik hierdoor stil sta bij wie ik ben en waar ik voor sta”
• “Mijn ervaring: eerste paar minuten moest ik even aan je wennen om vervolgens wel een open, fijn en leuk gesprek te hebben. Knap om te zien dat je in korte tijd toch snel in contact kan komen”
• “Ben zeer te spreken over jouw manier om mij in korte tijd aan het denken te zetten. Ik zou graag verder willen onderzoeken of je mij verder kunt begeleiden”
• “De ‘speeddate’ was erg speciaal en leerzaam. Hoe mooi is het dat we in 45 minuten al zo tot de kern komen en elkaar ontmoeten vanuit onze ‘echte’ ik.”

Het smaakt naar meer!

Vrijheid vraagt moed

Geplaatst op | Geef een reactie

‘Het is alsof we gevangenen zijn die door de tralies turen en ons afvragen hoe we erdoorheen kunnen gaan terwijl achter ons de celdeur gewoon open staat…’

Vandaag is het 5 mei. We vieren Bevrijdingsdag. Natuurlijk is er een pandemie die heel naar is en ons beperkt. Maar vrijheid gaat verder! We mogen nog steeds zo dankbaar zijn dat we in Nederland wonen, dat er geen oorlog is. We zijn bevrijd door de Amerikanen en de Canadezen. We kennen geen oorlog in ons land. Maar wat doen wij met die vrijheid. En wat vraagt het van ons om die vrijheid te bewaren? Hoe vrij zijn we zelf eigenlijk? Ook nu…

In onze maatschappij zijn we ook vaak weer gevangenen van onze conditioneringen, verwachtingen van anderen of verwachtingen van onszelf. We zijn officieel vrij, maar we zitten soms met gouden kettingen vast aan een baan. Of we zijn zo gevangen in onze relatie dat er eigenlijk weinig bewegingsruimte is. Of we voelen onszelf ergens ongelukkig, maar doen alsof er niks aan de hand is.

Vrijheid vraagt moed. Moed om onder ogen te zien hoe het werkelijk is, wat er nodig is ook om trouw te zijn aan je diepere zelf. Want vaak weet je van binnen wel degelijk hoe het is en wat eigenlijk voor jou aan de orde is. Moed om zelf een waarachtig antwoord te geven op de diepere vragen die jou gesteld worden. De moed hebben om te zeggen dat je iets niet weet. Moed om kwetsbaar te durven zijn, omdat ook jij maar gewoon een mens bent. Moed om voluit sorry te zeggen als je er zelf naast zit. En moed om te durven staan voor wat je vindt. Het is de persoonlijk moed van ons allen, die mede maakt of we onze vrijheid kunnen bewaren.

En ook als dat steeds beter lukt, zitten we natuurlijk nog regelmatig gevangen, zitten we achter de tralies. Een zacht hart, een ruime blik, de nodige zelfrelativering, humor, compassie en gewoon eens vragen om hulp… het helpt echt. Achter ons blijkt de celdeur immers steeds weer open te staan. En als we elkaar daar nou eens wat meer bij proberen te helpen? Dan staan we samen sterker voor vrijheid.

De Koning te rijk!

Geplaatst op | Geef een reactie

Er zijn van die dingen waar ik heel blij van word. En dat hoeven geen grote dingen of gebeurtenissen te zijn. Als je ervoor open staat en niets uitsluit, kan er onverwacht iets moois op je pad komen.

Zoiets overkwam mij in een spontane ontmoeting, hoe klein ook. Tijdens mijn laatste vakantie in de bergen was ik op pad in de Tamangur, een hooggelegen arvenbos in Zwitserland, dat bekend is om zijn naaldbomen van honderden jaren oud. Onderweg raak ik in gesprek met een Zwitserse vrouw en we wisselen uit hoe we genieten van de grillige oude bomen, met hun zware arvenappels en heerlijke geur.
Enkele uren later, aan het eind van de wandeling rustend op een bankje in het dal, zie ik dezelfde vrouw het bergpad af komen lopen. Onze kleine ontmoeting en toegewijde gesprekje komen direct weer naar boven. Ze stapt op mij af, in haar hand een arvenappel, gevonden in het bos. Spontaan reikt ze hem mij aan en zegt ‘Diesen schencke ich Ihnen’. En met een glimlach en warme blik neemt ze weer afscheid en vervolgt haar weg. Een mooie kleine ontmoeting, een onverwacht gebaar, zomaar uit het niets.
De arvenappel ligt als dierbaar aandenken naast mijn stoel.

Laat je maar verrassen voor wat er gebeuren wil en wat er tevoorschijn wil komen. Ik voelde me met mijn arvenappel een ‘Koning te rijk’!

Vrolijk Pasen: jij mag bloemen!

Geplaatst op | Geef een reactie

Een bloem wil gewoon bloem zijn.
Bij mensen is het eigenlijk niet anders,
we hoeven eigenlijk alleen maar te ‘bloemen’.
En daar mogen we een leven lang over doen.

In ieder van ons kan een diep verlangen schuilen om je eigen natuur meer zijn gang te
laten gaan. Om je te ontplooien. Je kleur te laten zien.
Na onze eerste, onbevangen jaren raken we in ons leven als vanzelf wat ingewikkeld, door onze opvoeding, gebeurtenissen of cultuur. Wat mij betreft gaat het er in het leven om je
weer te ont-wikkelen: de wikkels mogen er af, zodat je natuur en je uniciteit steeds
zichtbaarder worden. Langzaamaan weer trouwer worden aan wie je eigenlijk bent;
dat is immers het beste wat je de wereld – en jezelf – te bieden hebt!

En je valkuil geeft niks. Heb er maar compassie mee. Hoe eerder je erover in de lach
kunt schieten, hoe lichter het wordt en hoe sneller je er weer uit bent.

Ik zou zeggen: vrolijk Pasen en ‘bloem ze’!

Uit dat hoofdkantoor!

Geplaatst op | Geef een reactie

Van de week trof ik iemand die er zo van baalt dat hij thuis zit. Hij verlangt ernaar om weer naar het hoofdkantoor te gaan, want daar werkt hij. Daar geef ik natuurlijk de nodige aandacht aan, want het ís ook balen. Ik kon het even later niet laten om te zeggen “eigenlijk is het best wel humor, dat jij ervan baalt dat je niet naar het hoofdkantoor kan, terwijl je in feite de hele dag in je eigen ‘hoofdkantoor’ zit”.
De belangrijkste reden dat hij zich bij mij meldde, bleek namelijk dat hij zoveel in zijn hoofd zit. Dat het daar zo druk is en hij niet goed weet hoe hij dat zou kunnen veranderen. Vaak betekent dat – en in zijn geval ook – dat je minder verbinding hebt met andere mensen.

Er zijn veel mensen die vaak ‘in hun hoofd’ zitten en daarnaast ook nog nadenken over hoe ze zoveel mogelijk uit hun leven kunnen halen. Ondertussen verstrijkt de tijd.
Als je te veel in je hoofd zit, ben je niet met je aandacht bij wat je doet, niet bij de mensen om je heen, niet bij de vogels in het bos. En dat geeft juist rust en focus. Het brengt je zoveel dichter bij ‘voluit leven’.

Dus in de coronatijd is mijn oproep: al mag je niet naar het hoofdkantoor, kom ook uit je eigen ‘hoofdkantoor’! Kijk om je heen en ontdek wat jij nodig hebt om jezelf te ont-wikkelen.

Mijn favoriete bergdorpje en een knorrige conducteur

Geplaatst op | Geef een reactie

’s Winters ga ik vaak naar een klein plaatsje in de Zwitserse bergen, waar de schapen nog naast de kerk in de stal staan. Het ruikt er naar hooi, het leven is er eenvoudig. Een paar oude boerderijen, houten huizen, een hotelletje, een waterpomp en nauwelijks toerisme. Het dorp heeft ook een stationnetje, piepklein, beter gezegd is het een halfopen houten huisje met een bank. Als je wilt dat de trein stopt, moet je op een grote rode knop drukken. De trein slingert zich vanuit mijn dorpje langzaam omhoog naar de Oberalppass, een fantastisch mooie rit.

Verstecken im Häuschen
Ik herinner me ineens de keer dat ik op het stationnetje stond, als enige, want zo is het daar meestal, op de rode knop drukte en in het houten huisje ging staan. Beschut tegen de wind. De trein kwam eraan, ik keek om ’t hoekje en wachtte tot hij zou stoppen. Maar het leek of de trein doorreed. Ik stapte naar voren, stak mijn hand op, waarna de trein alsnog piepend tot stilstaand kwam. De conducteur stapte uit, ik vroeg hem vriendelijk waarom de trein niet leek te stoppen. Hij knorde wat, keek me streng aan en zei ‘Wenn mann sich im Häuschen versteckt, dann sieht mann Euch nicht…!’ Knorrig liep hij weg, blies op zijn fluit en liet de trein weer vertrekken. Hij had het stopsignaal kunnen zien. Ik had op het open perron kunnen gaan staan.

Vanmorgen viel de metafoor me binnen. De trein dient zich elke keer opnieuw weer aan, zoals er elke ochtend een nieuwe dag aanvangt. Vol verrassingen, als je ze wilt zien. En telkens weer is het zo, dat wanneer je je ‘im Häuschen’ verstopt, jij jezelf niet laat zien en de ander jou niet kan zien. Mijn uitnodiging is dan ook: kom uit je ‘Häuschen’, verras jezelf en de mensen om je heen en laat je verrassen door het leven!

Fijne feestdagen en het allerbeste voor 2021!

Nieuwe ogen

Geplaatst op | Geef een reactie

Marcel Proust schreef ooit zo mooi: ‘De ware ontdekkingsreis ligt niet in het verkennen van nieuwe streken, maar in het kijken met nieuwe ogen.’
We kunnen weer minder op pad, we kunnen weer minder sporten, we zien weer minder mensen. We zien weer vaker dezelfde mensen, we maken weer vaker hetzelfde wandelingetje.

Mijn pleidooi: kijk met andere ogen naar de dingen om je heen, kijk met nieuwe ogen naar je werk, kijk met nieuwe ogen naar je geliefden, kijk met nieuwe ogen naar jezelf. Doe het eens anders. De herfst is toch al de tijd van meer inkeer. Dus laat je niet kisten door beperkingen, maar maak er wat van.
Het zou zomaar de start van een nieuw begin kunnen zijn!

The Big Five, Corona en de Ratrace

Geplaatst op | Geef een reactie

Pasgeleden ontmoette ik een man die behoorlijk de balen van corona had. Hij voelde zich behoorlijk ingeperkt door ‘de overheid’. Hij vertelde uitgebreid over de trip die hij had willen maken naar Afrika, om ’The Big Five’ te zien. En dat ging nu mooi niet lukken. En hij was zijn baan nog kwijt ook, dat was waar hij eigenlijk voor kwam. Maar ja, de droom over ‘The Big Five’ stond wel in de weg. Ik zei dat ik zijn balen begreep, we praatten er wat over.

Ogen dicht
Hij werd wat rustiger, zakte wat in zijn lijf. ‘Ik heb nog wel een ideetje als je daar open voor staat’, zei ik. Hij keek me nieuwsgierig aan. ‘Doe je ogen maar even dicht, zak wat verder weg in die stoel, je bent nu op die steppe… Zie je achter dat groepje bomen die olifant daar en oohh kijk, er is ook een kleintje bij. Moet je dat kleine slurfje zien, wat lief. Bijzonder he, om dat zo te zien, wat een voorrecht! En oh kijk, ze lopen nu heel langzaam onze kant op, zo heel nieuwsgierig… Mooi he? En nu gaan we weer stukje verder rijden… raampje open, hé een leeuw, moet je die manen zien, wat indrukwekkend…’ En zo gingen we nog even door.

Naar binnen
Ik zag hem ontspannen, met een glimlach op zijn gezicht. Na een tijdje zei ik ‘doe je ogen maar open. Was het mooi?’ Ja, zei hij glunderend. ‘Nou, je hebt The Big Five gezien. Scheelt een hoop gedoe he? Geen vliegtuig, geen milieuvervuiling, geen stress…
Je kunt er komen door te reizen in je hoofd. We hebben nu genoeg naar buiten gekeken, zullen we nu naar binnen gaan kijken, op zoek naar een baan die past bij jouw natuur? Je hebt immers wel genoeg in die ratrace gezeten…’

Vergelijken is ‘killing‘

Geplaatst op | Geef een reactie

Veel leed ontstaat door te vergelijken. Vergelijken met je buurman, je succesvolle broer of die ene collega die meer verdient voor hetzelfde werk. Een prachtig verhaal vind je in het dagboek ‘Merkstenen’ van Dag Hammerskjöld (VN secr.-generaal van 1953 tot 1961, Hammarskjöld wordt wel gezien als de grondlegger van vredesmissies).

“Hij kwam aanlopen met zijn kleine meisje. Ze was op haar paasbest. Je kon zien hoe bezorgd ze was voor haar prachtige jas. Anderen zagen het ook – zagen, onverschillig, dat het de mooie jas van een ander klein meisje geweest was, een jas die haar beste dagen gehad had.
Voor in de middag was het in de zonneschijn een waar feest geweest. Nu waren de meeste mensen al naar huis. De ballonverkopers telden hun verdiensten van die dag na. Ook de zon had op haar tijd gelet en zich achter een wolk te ruste gelegd. Het was dus erg eenzaam en somber toen hij met zijn kleine meisje kwam aanlopen, om te genieten, van de lentevreugde en om zich te verwarmen in de nieuwe, frisse paaszon.
Maar ze was tevreden. Ze waren allebei tevreden. Want ze hadden zich een nederigheid geleerd die […] nooit vergelijkt, die niet dat wat is wil ruilen voor ‘iets anders’ of ‘meer’.”

Veel mensen hebben voortdurend een ideaalbeeld van zichzelf voor ogen. Daar moet ze aan voldoen. Dat is pas echt vermoeiend. Streven naar iets wat je eigenlijk niet bent, kost zoveel energie. En is het geen beter idee om je eigen natuur te ontwikkelen zodat je meer en meer tot je recht komt?
Tijd voor coaching?

Opsteker bij start nieuwe seizoen!

Geplaatst op | Geef een reactie

Onderstaande mail kreeg ik van een coachee. Toen hij in december bij me kwam zat hij helemaal ‘in z’n hoofd’, kon moeilijk contact maken met z’n gevoel en was toe aan een volgende loopbaanstap. Half augustus vroeg ik hoe het nu ging:

‘Hi Erik, met mij gaat het erg goed. M’n nieuwe baan bevalt top en ik zit daar echt op m’n plek. Ze zijn ook erg blij met mij, dus een mooie match! Maar veel belangrijker is dat ik merkte dat ik sinds april echt in m’n kracht stond en me op mezelf en kids kan focussen. De rust en vertrouwen die dat gaf zorgde echt voor een ommekeer in mijn gemoedstoestand en zelfvertrouwen. Zomaar onverwacht is ook ineens een nieuwe liefde op m’n pad gekomen. Die zag ik even niet aankomen en ik vaar volledig op mijn kompas qua gevoel. Het kan verkeren in het leven blijkt wel. Natuurlijk is het allemaal nog afwachten waar het heen gaat en niks is zeker, maar voor nu voelt het erg goed en fijn. Dus: gaat top met mij! 😁
Alles mede dankzij jouw hulp en de sessies. Durf nu echt volledig op m’n gevoel te vertrouwen en zit nog maar weinig in dat “hoofdkantoor”. Wat je me aan het begin al aangaf voel ik nu zelf ook echt. Rene versie 2.0 is de beste tot nu toe! Heel erg bedankt daarvoor, ik weet je te vinden voor t geval dat nodig is!’